Vandaag heb ik afgesproken om met Thujn naar zijn 'home village' te varen. Het dorpje ligt in Prey Veng en zou een landbouwersdorpje zijn met slechts enkele inwoners. Om acht uur 's morgens sta ik klaar om te vertrekken. We nemen met zijn drie (Chauffeur, ik en Thujn) een brommer en gaan op pad richting de kade aan de Mekong - Tonle Sap. Met zijn drie op een brommer, beide met rugzak valt eigenlijk goed mee. Enkel de chauffeurs die met overdreven snelheid, en met de hand op de claxon, voorbijrijden irriteren me af en toe. 's morgens is het een wirwar van brommertjes en her en der moet er al eens flink worden geremd om de een of andere motorijder niet te 'schuren'. De kade waar we zouden afmeren is niet meer dan een los - laadkaai voor hout, brommers, etenswaar, noem maar op ... We hadden pech want de boot was reeds vertrokken. De volgende zou pas omstreeks 2 uur afvaren. Zo gezegd, zo gedaan, begeven we ons dan maar met een Tuc Tuc nog gauw naar een weeshuis in de buurt. Ik had er enkele berichten over gelezen en dacht hier even de resterende tijd door te brengen. Het weeshuis van Prak Dam is niet in slechte staat, de kinderen worden ok verzorgd, maar toch ontbreken essentiele zaken zoals voedsel, kledij, medicijnen, ... Vele kinderen zijn ziek en kunnen niet correct worden behandeld. Ze komen uit alle hoeken van het land. Dit weeshuis is er eentje dat (nog) geen subsidies krijgt van de regering. Het heeft de aanvraag ingediend, maar tot op heden moeten ze roeien met de riemen die ze hebben. Ik zal volgende week zaterdag nog een bezoekje brengen en een 'donatie' leveren. Na het bezoekje aan het weeshuis gaan we terug op weg naar de kade, waar we gauw wat rijstwijn en een korte hap binnenwerken: Lok Lak en half gebakken pikant varkensvlees. De boot is reeds aangemeerd, maar wordt nog volgestouwd met zakken rijst, hout, brommers, stro, ... We zetten ons op het dak van de boot en varen af. Het weer is uitzonderlijk goed. De zon schijnt vollop en de wind waait recht op ons in. Tegen een traag tempo vaart het tuig langsheen de oevers van de Mekong richting de afslag, waar een kleinere rivier inland gaat. We passeren boerenfamilies en blijkbaar ook rattenvangers. De dieren worden met een soort van harpoen gedood en dan gevild. Waarschijnlijk om de pelsjes ? Enkele minuten later naderen we een brug die me extreem aag lijkt om onze boot onderdoor te laten. De bootsman doet teken, en blijft teken geven, speciaal aan mij. Het was me nog niet opgevallen, maar iedereen ligt plosteling plat op het dak, de voeten eveneens neergedrukt tegen de metalen dakplaat. Ik leg me gauw neer, denk er het mijne van, en enkele seconden later varen we de brug onderdoor. Ik zie de onderkant van de brug op tien centimeter van mijn neus voorbijgaan. De zakken rijst achteraan op het dak van de boot hebben het niet gehaald, en werden door de brug in het water getrokken.  Wanneer we ons weer verder inland begeven, maakt het landschap plaats voor een grote watermassa, vol met verzonken bomen en rijstvelden. De regens houden hier elk jaar stevig huis zegt Thujn me. Het landschap verandert dan voor een langere periode in een meer, met her en der wat bomen, struikgewas, een verdwaalde vlinder en wat vogels. Enkele uurtjes varen we zo door het waterlandschap totdat we uiteindelijk een groene zoom van bomen bereiken, waar de schipper zich doorheen loodst. Op enkele plaatsen voel je de onderkant van de boot de bodem raken. Eenmaal binnenin het bos zie je vele paalwoningen, waarvan er meer dan een onder het waterniveau staat. De waterstand bedraagt hier op sommige plekken meer dan twee meter. De mensen dienen zich hier te bedienen van kleine bootjes om zich van de ene plaats naar de andere te verplaatsen. Het is het enige dorp in de omgeving, en volledig afgesloten, omringd door water. We varen verder, en uiteindelijk bereiken we na een uurtje de weg zoeken tussen de zandbanken of lage grond liever gezegd, de eerste aanmeerplaats van de boot. Vele kleine platbodems liggen hier te wachten om de eerste lading waren te verdelen over de andere dorpjes. Enkele minuten verder ligt het dorpje van Thujn. Na afmeren doorwandelen we een waterpagode, omringd met bloemen en gebedshuisjes. De woning van Thujn ligt er net achter. Het is een typische Khmer woonst. De woning staat op paal, evenals de hiimijt. In de omgeving kwaken misschien wel honderden kikkers, er lopen ganzenhoedsters rond en met witte ossen en buffels bewerken de mensen hun gronden. Wanneer Thujn me voorstelt aan de familie van 8 kinderen, komen enkele buren nieuwsgierig een kijkje nemen. Ik zet me neer op het matje onder woonst en onmiddellijk wordt een buffet van eten geserveerd. Thujn vraagt me of ik zin heb in een biertje of wat anders. De gangen volgen zich snel op: eerst de varkenslever in zoetzure saus, dan de 'mashed fish', gebraden varkensvlees, de rijstwijn, twee pakken bierblikjes en warme groenten. Ook rijstwijn, en palm - beer, uit de boom getrokken, worden op tafel geplaatst. Ik neem van alles wat, en weliswaar is de varkenslever het lekkerste van al. Ik zeg Thujn dat ik me even verwijder om gauw wat fotootjes te nemen, doe dit ook en zet me terug aan de feestdis. Ondertussen hebben de zusjes van Thujn reeds een kip bij de veren genomen en op de kapblok gelegd. Ze houdt het dier stevig vast en met enkele snedes vloeit het bloed in een schaaltje. Niets gaat verloren. Terwijl de buurman de kippepoten in stukjes versnijdt, wordt het nog warme kippebloed op de tafel geplaatst. Thanks, but no thanks! Blijkbaar spreekt mijn 'No thanks!' boekdelen, want onmiddellijk erna wordt het bloed van tafel genomen. Ondertussen is het gezelschap reeds aangegroeid tot 12 personen, en vloeit de rijstwijn rijkelijk. Ik neem gauw een douche, wat zoveel betekent als water uit een grote pot scheppen en over je hoofd kieperen. Thujn gebaart me dat ik met de mensen mee binnen dien plaats te nemen. Ik denk dan onmiddellijk, eindelijk slaap? Maar neen, de hoofdmaaltijd dient nog te worden geserveerd: Een soort van curry als soep, terug onnoemelijk vgeel rijst, nog meer rijstwijn, de rest van de kip op diverse manieren bereid, weerom warme groenten, en nogmaals veel vis. Er wordt veel gedronken, veel gepraat over blijkbaar koeien, buffels en rijst (aldus Thujn), maar ik versta hen niet en zij mij niet. Thujn spreekt bar slecht Engels en gebaren helpen me wel vooruit, maar toch slechts matig. In het gezelschap zitten enkele volgens mij altans zware (rijstwijn-)drinkers. Ze kieperen de glazen achterover alsof het niets is. Ik heb reeds wijn gedronken die een 20 graden is, maar deze leunt toch sterk aan tegen Cognag of iets dergelijks. Wanneer de maaltijd is afgelopen en de meeste gatsen het huis hebben verlaten - Eentje is van de ladder gedonderd! :-) - is het plotseling wel tijd om in bed te stappen. Thujn toont me nog trots de 20 fotootjes die de familie in bezit heeft, en onmiddellijk daaropvolgend worden enkele matten aan de ingang gelegd met een kussen of twee. Slapen dus maar denk ik. De kikkers kwaken volop. Verder is er enkel het geruis van de vele insecten.De moeder dooft alle kaarsen en plaatst de koeien onder het huis, tezamen met de kippen. De avond zit erop.